بازسازى قبر مطهر امام حسين ( ع ) و آزاد گذاشتن زائران ، جهت زيارت آن حضرت ، گردن نهاد . زيد نيز از نزد او ، خرسند و شادمان بيرون آمد و در هر كوى و برزن مىگرديد ؛ در حالى كه با صداى رسا فرياد مىزد : هركه دارد هوس كرب و بلا بسم الله ؛ زائر قبر مطهر امام حسين ( ع ) ، براى هميشه آزاد است . به همين جهت حائر مقدس در طول ده سال آخر حكومت متوكّل بدكردار ، از دشمنىهاى او بر كنار بود تا اينكه در سال 247 ه ، بار ديگر - و به عنوان آخرين بار - به حائر دست‌درازى كرد تا اينكه به دست فرزندش « منتصر » و با كمك نيروهاى تُرك تحت فرمانش شديداً به مجازات رسيد . علت دست‌درازى متوكل به حائر مقدس در سال 247 ه ، اين بود كه به متوكّل خبر دادند ، مردم عراق و خصوصاً اهل كوفه ، براى زيارت امام حسين ( ع ) ، رهسپار كربلا مىباشند و شمارشان بسيار زياد و بازار بزرگى نيز براى آنان ، برپا شده است . لذا متوكّل ، فرمانده‌اى با سپاهى بسيار ، فرستاد تا جلوى زائران را بگيرد و دستور بيزارى جستن از زائران قبر امام حسين ( ع ) را در همه جا اعلام نمايد . بدين‌گونه قبر مطهر آن حضرت را شكافت ؛ زمينش را شخم كرد و بذر پاشيد و مردم را از زيارت آن بزرگوار بازداشت . او آشكارا به جست‌وجوى آل ابىطالب ( عليهم السلام ) و شيعيان ايشان پرداخت ، امّا پيش از آنكه به اهداف خود دست يابد ، كشته شد . « 1 » اين رويداد در كتاب ناسخ التواريخ به شرح زير آمده است : بار ديگر به متوكّل خبر دادند كه مردم عراق از قبايل مختلف و شهرهاى گوناگون به سرزمين نينوا ، آمد و شد مىكنند و آنجا ، همانند خانهء خدا ، مطاف آنها شده است و نزديك قبر مطهر ، بازارهاى بزرگى برپا كرده‌اند . اين خبر ، خشم او را

--> ( 1 ) . بحارالانوار ، ج 10 ، ص 296 ؛ ابوفراس ، شرح شافيه ، ص 208 ؛ ناسخ التواريخ ، ج 6 ، ص 438 ؛ نزههء اهل الحرمين ، ص 18 ؛ اعيان الشيعه ، ج 4 ، ص 287 و . . .